W czasie powstania listopadowego w 1831r. wstąpił jeszcze jako kleryk do Litewsko Wołyńskiego pułku kawalerii wojska narodowego. Brał udział w bitwach powstańczych pod Wierzbnem, Bodzowem, Nurem, Raciążem i Ostrołęką by zakończyć szlak bojowy w Prusach. W 1832r. Walenty Baranowski wrócił do pijarów w Warszawie, skąd wysłano go do Radomia. Otrzymuje święcenia kapłańskie. Przez następne 6 lat był nauczycielem prywatnym na Lubelszczyźnie. Zajmuje kolejno stanowiska w administracji kościelnej: w 1836 r. wikariusza w Fajsłowicach, w 1840 r. proboszcza w Bychawce, w 1850r. dziekana Chodalskiego. Od 1855 r. pracuje w Lublinie; najpierw jako prałat - archidiakon katedry lubelskiej, a od 1857 r. biskup sufragan diecezji lubelskiej.

Papież Pius IX 22.12.1871 r. prekonizował Walentego Baranowskiego na biskupa lubelskiego. Zmarł 12.08.1879r. jako ubogi ex-pijar trzy miesiące przed śmiercią brata Jana. Spoczywają w jednym grobowcu na cmentarzu w Lublinie.
Walenty patriota i gorliwy kapłan cieszył się uznaniem i popularnością ówczesnego społeczeństwa. Autorstwo wystąpienia episkopatu do cesarza Rosji zjednało mu popularność, którą z kolei tracił słabo przeciwstawiając się wrogiej działalności rządu rosyjskiego wobec Kościoła. Walenty Baranowski był chyba jedynym ze znakomitych sławkowian, który piastując wysokie stanowisko nie zapomniał o swoim mieście rodzinnym. W liście z 6.12.1874 r. "Do Mieszkańców rodzinnego miasta Naszego Sławkowa" pisze: "Z uczuciem rzewnej wdzięczności odebrałem odezwę Waszą. i żądanie przesłania Wam wizerunku mego. Dotychczas prócz zwykłej fotografii innego portretu nie mam - aby wszakże spełnić dobre Wasze chęci, postaram się o wierny i trwały obraz mój i łaskawie Wam prześlę, pod tym wszakże warunkiem, aby dopiero po mojej śmierci umieszczony był w Kruchcie lub Zakrystyi".

I rzeczywiście. Do dziś w zakrystii Kościoła Parafialnego wisi w owalnej ramie portret biskupa Walentego Baranowskiego. Pozostawił także piękny ornat z wizerunkiem Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej, który jest darem dla niego "Najwielebniejszemu Księdzu Walentemu Baranowskiemu w dzień konsekracji kościoła w Samogoszczy składają w ofierze fundatororzy tegoż kościoła Stanisław i Róża z Potockich Zamoyscy 13.10.1878 r." Do dziś są. w kościele sławkowskim lichtarze z insygniami "WB" w ilości 7 sztuk.
Filozofia życia Baranowskiego dla innych zawiera się w przesłaniu do mieszkańców Sławkowa w wymienionym liście: "Pragniecie dla dzieci waszych naocznego niejako dowodu, że nauka, cnota i praca, może im dać imię, rozgłos i wysokie stanowisko w kraju. Oby Bóg dozwolił Wam doczekać się pociech z przyszłego ich zawodu, nie rozumiejcie jednak, że wysokie godności idą w parze z upragnionym spokojem i szczęściem".