W latach 1785 - 1790 Hipolit Kownacki prowadzi w Sławkowie hutę rudy (rudy ołowianej z domieszką srebra). Kownacki na podstawie doświadczenia z prowadzenia hut wydaje pracę w 1791r. "O starożytności kopalni kruszców, wyrabiania metallów, czyli robót górniczych w kluczu sławkowskim i całej okolicy graniczącej z Śląskiem znajdujących się ..." W opracowaniu tym Kownacki doradza mieszkańcom Sławkowa (na podstawie spędzonych lat w Sławkowie), aby działalność sławkowian nie była skierowana w jednym kierunku tj. wydobywaniu rud metali lub tylko rolnictwa lecz prowadzili swe działania równolegle rolnictwo i wydobywanie rud w celu zaspokojenia swoich potrzeb życiowych. Hipolit Kownacki w roku 1792 wydaje pracę "Gór związki i własności w powszechności, a gór Sławkowskich i Olkuskich własności i produkta w szczególności".

Brak geologicznego wykształcenia Kownackiego w pewnej mierze zrekompensowana jest dużym oczytaniem w literaturze przedmiotu, jak również doświadczeniem wyniesionym z prowadzenia hut sławkowskich. Hipolit Kownacki nie odnalazł nowych złóż rudy w Sławkowie, przerabiał odpady kopalń średniowiecznych wreszcie dochodzi do wniosku iż działalność ta jest nie opłacalna i zakończył ją.
Hipolit Kownacki przejawiał duże zamiłowanie do historii Polski i po zaprzestaniu działalności gospodarczej rozpoczyna pracę naukową. Pisze dzieło o dziejach Polski od czasów rzymskich. Niestety przejawia bezkrytyczny stosunek do źródeł drukowanych i pisanych. W roku 1790 lub 1791 Kownacki dostał się na dwór prymasa Michała Poniatowskiego i związał swe losy z rodziną królewską, potem z rodziną Izabeli Branickiej będąc plenipotentem księcia Józefa Poniatowskiego, a następnie Aleksandra Potockiego. Po klęsce Napoleona, Kownacki przebywa w Dreźnie od około 9.VI1.1813 r. jako przedstawiciel A. Potockich do spraw związanych z ekshumacją księcia Józefa Poniatowskiego. Od roku 1814 Kownacki pracuje w Bibliotece Wilanowskiej Stanisława Kostki Potockiego porządkując rękopisy stanowiące zespół znany obecnie pod nazwą Archiwum Publiczne Potockich. Kownacki z zamiłowania historyk, pobudzony nową pracą dużo publikuje, najcenniejsze ukazują się w Pamiętniku Warszawskim z lat 1817-1821. Prace te zapewniły Kownackiemu wybór 4.IV. 1821 r. na członka przybranego Towarzystwa Warszawskiego Przyjaciół Nauk.

Kownacki był pierwszym tłumaczem fragmentów kronik Galla i Długosza i pierwszym wydawcą tzw. Kroniki węgiersko - polskiej. Lata pracy w bibliotece silnie związały Kownackiego ze Stanisławem i Aleksandrą (żoną Augusta) Potockimi. Aleksander Potocki po śmierci matki 19.III.1831 r. odsuwa 70 letniego Kownackiego od biblioteki. Kownacki dalej mieszka w Warszawie, jest postacią bardzo znaną, zapraszany na obiady odwzajemnia się opowiadaniem wspomnień z jego życia, umiera 28.111.1854 r. i jest pochowany w Wilanowie.

Bardzo trafnie scharakteryzował postać Hipolita Kownackiego Jan Pierzchała: "Hipolit Kownacki był człowiekiem niezwykłej oryginalności. Pracami o geologii wyprzedził Stanisława Staszica. Jeszcze przed Hieronimem Łabędzkim, pierwszym uczonym autorem dziejów górnictwa w Polsce opisał pod względem historycznym kopalnie kruszconośne w kluczu Sławkowskim".